Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

 

Boodschappen doen

9 jul 2011, 12:31

Hebben jullie dat nou ook? Sta je in een winkel en wil je weten waarin de ene deodorant zich van de andere onderscheidt, of waar je bij het gebruik van bepaalde producten speciaal op moet letten (de waarschuwingen dus), kun je het niet lezen! Niet met en niet zonder bril. De etiketjes op producten of de verplichte beschrijving ervan op de verpakking zijn soms erg klein, de gebruikte letters ook en dan bovendien nog vaak hoog en smal, waardoor de onleesbaarheid alleen maar wordt vergroot! Terwijl die waarschuwingen e.d. toch eigenlijk zijn bedoeld om te besluiten of je iets wel of niet gaat kopen, of dat je toch maar voor een ander product kiest? Daar word je als klant toch niet blij van.

Ik wil graag weten wat ik in huis haal, ook als het om eten gaat. Ik wil bijvoorbeeld graag weten of er veel zout (natrium) in zit, dus daar let ik op. Anderen kijken misschien meer naar suiker, of andere bestanddelen die voor hun heel belangrijk zijn. Hoe dan ook, het is een probleem waarbij ik vast niet de enige ben die dat heeft. Oké, hoe lossen we dat op? Als de fabrikant niet bereid is een grote en duidelijker lettertype te gebruiken, zouden de winkeliers dan niet op verschillende plaatsen bij de schappen een vergrootglas kunnen hangen? Dat lijkt me echt een uitkomst. En natuurlijk is er altijd nog een andere oplossing denkbaar: gewoon zelf een vergrootglas meenemen als je boodschappen gaat doen, misschien eentje met een koordje dat je om je nek kunt hangen? Wat zouden ze daar in de winkel van vinden?

Succes met de boodschappen!
Hanny

Hoezo lijdzaam toezien?

1 feb 2011, 18:04

Er gebeurt van alles in de wereld en de TV houdt ons van alle ellende op de hoogte. Ik zou niet weten wat ik daaraan kan doen. TV uitzetten? Je kunt vaak alleen maar lijdzaam toezien.

Vanmorgen moest ik naar Oosthuizen, om een paar kaarten te posten. Het was koud, op de kalender is het ook nog steeds winter en de verte was gehuld in nevelen. Mijn jack heeft een redelijk dikke capuchon en die heb ik lekker opgezet. Aan mijn handen de oude handschoenen, die behoorlijk zijn beschadigd door de verschillende keren dat ik daarmee het wegdek heb geraakt. Maar dat geeft niet, ze doen nog steeds waarvoor ik ze, nadat de kinderen het huis uitgingen, niet heb weggegooid: ze houden mijn handen warm. Het is alleen lastig om daarmee je neus te snuiten, dus als dat moment zich aandient gaan ze uit.

Ondanks de kou wordt er toch alweer het nodige plezier beleefd langs de Oosthuizerweg. Al die drankjes en uitgepakte versnaperingen die worden genuttigd, sigaretten die worden opgestoken (pakjes vol!), heerlijk toch dat bermtoerisme!

Het bukken gaat me nog steeds goed af. Fiets op de standaard, fietstas open en de plastic draagtas van de bouwmarkt komt tevoorschijn. Alle flessen, stukken papier met ondefinieerbare restanten van wat er heeft ingezeten en lege blikjes (bier en frisdrank) verdwijnen er in. Mijn handschoenen hoef ik er niet voor uit te trekken. Voorzichtig fiets ik verder en voeg er op de Oostdijk nog een lege colabeker aan toe. Bij de supermarkt verdwijnt de overvolle zak in de afvalbak.

Ik had geen horloge om maar heb, weliswaar met de fiets aan mijn hand, een lekkere wandeling gemaakt door het park. Alles is nog kaal en enige mannen waren bezig met het versnipperen van snoeihout. En toen weer naar huis, weer over de Oosthuizerweg en genieten van het mooie schone gras naast de weg. Ja, dat geeft me echt een goed gevoel!

Ik hou van de Beemster en erger me, net als vele anderen, aan de rommel die mensen achterlaten. Je kunt er natuurlijk gewoon langsfietsen, mopperen en er schande over spreken. Maar waarom zou ik lijdzaam toezien hoe Ons Werelderfgoed wordt vervuild? Waarom zou ik niet gewoon even afstappen en de troep oprapen? Natuurlijk, morgen, volgende week of niet lang daarna ligt er weer een verse voorraad. Het lijkt dan zo zinloos! Maar misschien werkt het aanstekelijk als ik wèl de moeite neem om af te stappen.

Veertig jaar geleden

6 mei 2010, 20:00

... toen waren we al druk vakantieplannen aan het maken. We zouden naar Italië gaan en ik en mijn zus zouden die reis natuurlijk in mijn eigen auto maken. Want ik was vast van plan er voor die tijd een te hebben. Ik was al met rijlessen bezig en, omdat ik al heel wat had geoefend in de Opel Kadett van mijn vader (hij had er dubbele bediening in) was ik al gauw aan het afrijden toe. Op 6 mei was het zover.

Het grote moment! Ik moest afrijden om 's morgens 8 uur. Bijna iedereen was die dag vrij, ook de scholen waren dicht. Verkeer was er dus nauwelijks! Het was zo heerlijk rustig op de weg, dat het leek alsof er werkelijk niets fout kon gaan. Dat leek echt zo. Helaas pakte het anders uit en dat was toch wel erg jammer. Hoe het mogelijk is geweest op zo'n dag als de zesde mei, met zó weinig verkeer, begrijp ik nog steeds niet, maar ik zakte! Ik moest dus weer lessen gaan volgen en een nieuw examen aanvragen.

De vakantie stond voor de deur. Ik had geen rijbewijs en dus ook geen eigen auto. Gelukkig kreeg ik na de vakantie nog een tweede kans, in augustus, op de dag dat de scholen weer begonnen en weer om 8 uur in de ochtend. Nu lukte het wèl.

Vanochtend heb ik voor de zoveelste keer een nieuw rijbewijs ontvangen. Geen roze papiertje, maar roze is het nog steeds. En op de pasfoto sta ik zonder bril.

Hanny

De zomerkleren

26 apr 2010, 13:07

De zolder is de plek waar ik al mijn zomerkleren bewaar in de maanden waarin ik liever warme kleren draag. Er is gewoon te weinig ruimte in de kast om het er allemaal in te laten hangen en/of liggen. En het is veel, want het kost me veel moeite om afstand van een niet versleten kledingstuk te doen. Maar af en toe wil ik toch wel eens iets nieuws. Als ik niet zoveel tijd aan de computer zou doorbrengen was er vast wel tijd over om weer eens achter de naaimachine te kruipen. Dat doe ik
evengoed wel eens, bijvoorbeeld om mijn kleren in te nemen nu ik vijf kilo ben afgevallen. Nee, ik bedoel: om een nieuw kledingstuk te maken. Helaas komt het er gewoon niet van en zal ik dus toch maar weer naar een winkel moeten gaan om iets nieuws te kopen, en dan speciaal voor de zondag.

Op 24 april 1985, inmiddels 25 jaar geleden, vond er een belangrijke gebeurtenis plaats. Deze dag trouwde mijn zus Dea met Sjaak, die vanaf dat moment mijn zwager was. Speciaal voor deze gelegenheid naaide ik een jasje voor mezelf, een blazer van groene stof die ik, als ik het me goed herinner, op de markt in Purmerend had gekocht. Vele uren had ik er op zitten zwoegen, maar had het helaas niet op tijd af kunnen krijgen. Gelukkig had ik nog een oude die ik aan kon trekken.

Natuurlijk begin je niet aan zo'n klus om er daarna niet meer naar om te kijken. Heel dikwijls heb ik het jasje dan ook al gedragen. Natuurlijk op zondag, maar ook als ik eens ergens naar toe ging. Ik ging er mee naar Doetinchem, als ik een bezoek bracht aan mevr. Boogman, ik droeg het toen we in 1998 het 50-jarig huwelijk van mijn ouders vierden, en bij andere speciale gebeurtenissen.

Goed, ik droeg het jasje niet op de dag waarvoor het gemaakt was, maar gisteren trok ik hem toch maar weer aan. Mijn groene blazer is aan z'n 26-ste zomer begonnen!

Hanny

(Het hele verhaal, met foto's, staat op mijn website.)

Zomertijd

29 mrt 2010, 12:50


Gisternacht was het weer zover: de klok werd een uur vooruit gezet. Heerlijk vind ik dat: het is dan meteen een uur langer licht. Natuurlijk op zondagochtend wel een uur eerder opstaan, tenminste, zo lijkt het. Maar dat is niet zo'n probleem. Ik hoefde niet eens de wekker een uur eerder te zetten, want ik ben toch altijd al vroeg wakker. We hebben net al een lekkere week gehad, met lenteachtige temperaturen. En nu hangt de was aan de lijn. Ik hoop dat het droog blijft!

En verder ben ik in vier maanden tijd 5 kilo afgevallen (goed, hè?). Het verbaast me toch wel dat het me is gelukt, want ik ben al jaren bezig om een of meer kilootjes kwijt te raken. Pas toen Cor eind vorig jaar echt af moest vallen hebben we besloten om het dan maar samen te doen. Vlak voor de kerst, dus geen kerstbrood en andere lekkere dingen. Geen chocoladehagelslag meer op brood, ook geen jam meer en geen gevulde koek op zondag. Dat is toch wel jammer, want die gevulde koek hoorde er al jaren echt helemaal bij. Maar toch, het heeft me geen moeite gekost en de voldoening is groot. Ook al waren er wat verjaardagen. Met taart!

Nu wordt het weer Pasen en de winkels liggen vol met allerlei lekkere dingen. De verleiding begint zich dan ook behoorlijk te manifesteren ... Maar ik ben echt niet van plan er aan toe te geven. Of het echt lukt weet ik natuurlijk pas achteraf.

groetjes,
Hanny


De verklaring van het licht

12 nov 2009, 15:56

Dag allemaal,

Gisteren schreef ik een verhaal over lichtgevende haringresten. Dat vond ik best wel eng en daarom schreef ik een mailtje aan de VWA. Vandaag kwam het antwoord van de Meldkamer VWA, waarin ik werd gerustgesteld.

Het "licht geven" van haring is geen onbekend verschijnsel, maar het komt slechts sporadisch voor. Het wordt veroorzaakt doordat een aantal soorten bacteriën (van de geslachten Vibrio en Photobacterium, die overvloedig in zee voorkomen) in staat zijn om, op de huid van haring natuurlijk voorkomende stoffen, om te zetten onder uitzending van groen-blauw licht. Dit staat bekend onder de naam bioluminescentie.

Ik had er nog nooit van gehoord, maar ben onmiddellijk bereid het voor waar aan te nemen. Er staat nog meer in het mailtje, maar het belangrijkste is toch wel dat het geen gevaar oplevert, zoals ik eigenlijk dacht. Ja, het is toch raar?

Dit merkwaardige verschijnsel van het "licht geven" op zich is niet schadelijk voor de (volks)gezondheid. Zolang de vis er goed uitziet en lekker ruikt - dus zoals een vis hoort te ruiken - en normaal van consistentie is kun je hem gerust eten. Volgende week dus toch maar weer aan de haring?

groetjes,
Hanny

En toen was er licht ...

11 nov 2009, 17:41

Dag allemaal,

Vorige week donderdag kocht ik bij een supermarkt in Wormerveer een pakje MSC Maatjesharing (2 stuks). Lekker! De volgende dag, vrijdag, hebben we ze opgegeten en wat overbleef weggegooid. Gewoon, in de prullenbak die in een hoek in de keuken staat. Natuurlijk zit daar altijd wel een plastic zak in, want anders wordt het wel een vieze boel! Maar goed. Visafval ruikt nooit zo lekker en ik was van plan de dichtgeknoopte zak nog diezelfde dag in de container te gooien. Het was er alleen nog niet van gekomen en daarom bleef hij, toen wij naar bed gingen, gewoon op de grond staan, naast de deur. Zodat ik hem meteen de volgende ochtend mee naar buiten kon nemen.

Toen mijn man 's nachts naar beneden moest, zag hij de zak bij de deur staan.
"Wat heb je in die zak gestopt?" riep hij naar boven. Ik was wakker geworden en dacht dat hij de vislucht had geroken. Ik riep naar beneden dat ik de afval van de vis daarin had gegooid. Maar het ging niet om de lucht, maar om wat hij in het donker zag.
Eigenlijk dacht ik dat hij een grapje maakte en ging zelf kijken. Toen zag ik wat hij bedoelde: de zak gaf licht!

Hij maakte de zak open om te kijken wat het wel zou zijn, want zoiets is toch altijd wel wat griezelig. Het bleek om de staart en een stukje van de graat te gaan van de vis die we die middag zo lekker hadden opgegeten .... Dat is toch niet normaal? Het leek ook wel of het maar om één vis ging. De andere zag er normaal uit. Maar wat is eigenlijk normaal? Kijk je er ooit naar? Als je er naar kijkt is het licht en dan valt het niet op.

De haring is gevangen in het N-O deel van de Atlantische Oceaan. Ik een boek dat ik ooit heb gekocht staat dat er vissen zijn die lichtgevende organen hebben, maar dat dat bij een haring ook zo is staat er niet bij. Ik denk van niet, maar weet het niet zeker. Zou het wel vaker gebeuren dat vis - of wat er van overblijft - lichtgeeft? Wie kan mij geruststellen?

Groetjes,
Hanny

Zestig

21 sep 2009, 12:53

Dag allemaal,

Nu weet ik hoe het voelt: zestig zijn voelt precies hetzelfde als negenenvijftig. Of achtenvijftig. Of (noem maar iets). Alleen dat eerste cijfertje is veranderd. Maar ik ben nog steeds dezelfde Hanny die ik was voordat ik deze "magische leeftijd" bereikte. Je bent net zo oud als je je voelt. En ik voel me jong!

Zestig, en trouwens elke leeftijd, duurt eigenlijk twee jaar: eerst beleef een heel jaar lang je zestigste of zoveelste levensjaar. Pas na de laatste dag daarvan heb je die leeftijd echt bereikt. En daar mag je dan vervolgens een heel jaar van genieten! Als alles goed is, tenminste.

Ik heb twee leuke dagen gehad. Zaterdag vierden we samen met kinderen en kleinkinderen het einde van mijn 60-ste levensjaar en gisteren, mijn verjaardag zelf, gingen Dennis en ik naar mijn moeder, waar we samen met Dea vierden dat mijn moeder nu zestig jaar moeder is. Helemaal te gek dat er daar, door alle dames in De Huiskamer, voor mij gezongen werd!

En nu schijnt de zon: een prachtig begin van een nieuw levensjaar!

Hanny

Een dag naar Alkmaar

21 mrt 2009, 12:44

Dag allemaal,

Ik "heb" iets met de Middeleeuwen en daarom ben ik gisteren, voor de tweede keer in korte tijd, naar hetzelfde museum gegaan. Omdat sommige dingen zo interessant zijn dat ik één keer niet genoeg vond. En ik heb een museumjaarkaart!

Het was mooi weer, gisteren. Na een koude nacht ben ik om tien voor negen op de fiets gestapt en naar Noordbeemster gereden. Daar stapte ik enige tijd later in de bus, die mij naar Alkmaar bracht. Op deze mooie eerste lentedag, ben ik in het archief te Alkmaar verder gegaan met het aanvullen van mijn kwartierstaat. Daar deed ik een leuke vondst: ik vond de geboorteakte van bruid Bijtje Kok (echtgenote van Jan Hillen) en zag dat haar vader haar als "zoon van" had aangegeven. Leuk, zulke dingen te vinden!

Daarna ging ik naar het Stedelijk Museum, o.a. om de tentoonstelling Macht en Mystiek, Egmond in de Middeleeuwen te bekijken. Het was heel bijzonder om daar, veilig achter glas, het Evangeliarium te zien liggen. Dit boek werd ruim duizend jaar geleden door Dirk II, graaf van Holland en zijn echtgenote Hildegard van Vlaanderen geschonken aan de abdij. Een van de kinderen van dit echtpaar was Arnulf. Hij trouwde met een dochter van Siegfried van Luxemburg.

In het museum is veel te zien en ik ben er zo'n anderhalf uur geweest. Mijn tas met alles wat ik had meegenomen had ik in een kluisje geparkeerd. Meestal neem ik kluisje nummer 18 (doe ik overal, of het nu in een archief is of in een museum), maar die was al in gebruik, dus had ik een andere genomen.

Toen ik het museum weer ging verlaten en met de sleutel het kluisje wilde openen stond ik voor een probleem: er stond geen nummer op de sleutel. Achter welk deurtje bevonden zich mijn spulletjes? Gelukkig was er niemand in de buurt en kon ik er een paar proberen. Bij de derde was het raak. (zucht...)

Op de terugweg naar de bushalte liep ik langs het stadhuis, waarvan ik even eerder beelden had gezien in een korte film, die speciaal voor mij in het filmzaaltje van het museum was gestart. Daar kwam juist een groep mensen de trap af, die een trouwerij hadden bijgewoond. In de straat stond een grote zwarte limo, met veertien raampjes erin, waarvan er zich één aan de voorkant en één aan de achterkant bevond. Waarschijnlijk was het hele gebeuren wat uitgelopen, want de volgende trouwstoet stond al te wachten.

Het was een heerlijke dag en Alkmaar is een mooie stad. Ik ga er vast nog wel een keer naar toe. Maar eerst moet ik alle gegevens die ik in het archief gevonden heb in mijn computer zetten.

Veel liefs,
Hanny

 

Favoriete blogs

Links